Nornik Brandta (Lasiopodomys brandtii), w naszej hodowli nazywany chinornikiem, to krępy, kopiący gryzoń ze stepów Mongolii, północno-wschodnich Chin i Zabajkala. W naturze żyje w koloniach rodzinnych, w rozbudowanych systemach nor ze spiżarniami. W polskich domach to prawdziwa rzadkość – a szkoda, bo życie rodzinne norników jest naprawdę ciekawe do obserwacji. Do tego samego rodzaju należy też spokrewniony nornik mandaryński (L. mandarinus).
W skrócie
| Nazwa łacińska | Lasiopodomys brandtii (Radde, 1861) |
|---|---|
| Podrodzina | karczowniki (Arvicolinae), rodzina chomikowate (Cricetidae) |
| Długość ciała | do ok. 15 cm, ogon krótki, do ok. 3,5 cm |
| Tryb życia | kolonie rodzinne; aktywny w dzień i w nocy |
| Dieta | roślinożerne: trawy, siano, zioła, korzenie |
| Rozmnażanie | 4–5 miotów w roku, średnio ok. 7 młodych w miocie |
Skąd pochodzi
- Nornik Brandta – suche stepy i pastwiska północno-wschodnich Chin, Mongolii i Zabajkala. W latach masowych pojawów jego kolonie potrafią ogołocić z roślinności ogromne obszary pastwisk.
- Dla porównania spokrewniony nornik mandaryński z Chin i Korei żyje niemal całkowicie pod ziemią.
Nornik Brandta kopie rozbudowane nory z wieloma wejściami, długimi korytarzami, komorami gniazdowymi i spiżarniami, w których gromadzą zapasy roślin na zimę.
Życie rodzinne
Nornik Brandta żyje w koloniach rodzinnych – każda rodzina zajmuje własną sieć nor z wieloma wejściami. Przed zimą rodzina gromadzi w spiżarniach duże zapasy roślin, a ilość pobieranego pokarmu zmienia się z długością dnia. Latem zwierzęta są lżejsze, bo zimą zużywają dużo energii.
U spokrewnionego nornika mandaryńskiego badania pokazały, że kojarzenie w bliskim pokrewieństwie (np. matka–syn, ojciec–córka) wyraźnie obniża sukces rozrodczy – to dobra wskazówka także dla hodowców nornika Brandta: unikaj łączenia rodzeństwa i rodziców z potomstwem.
Charakter
- Spokojne, ale przede wszystkim kopiące – większość czasu spędzają w podłożu i tunelach.
- Raczej do obserwacji niż do noszenia na rękach.
- Aktywne w ciągu dnia i nocy, z sezonowymi zmianami aktywności.
Ile norników razem
- Para albo rodzina – to naturalna jednostka społeczna.
- Rodzina (para z młodymi) do czasu, aż młode dorosną – potem trzeba je oddzielić.
- Nie łączymy obcych dorosłych zwierząt.
Terrarium
- Terrarium lub akwarium – klatka się nie sprawdzi, bo norniki kopią i wyrzucają podłoże.
- Bardzo głębokie podłoże: minimum 20 cm, najlepiej 30 cm i więcej. Mieszanka bezpyłowej ściółki, ziemi kokosowej i siana lepiej trzyma kształt tuneli.
- Dużo siana – jako pokarm, materiał na gniazdo i „sufit” tuneli.
- Kryjówki, rurki, korzenie; mało wysokich elementów.
- Miejsce chłodniejsze niż dla gryzoni pustynnych, bez przegrzewania – to zwierzęta stepowe i podziemne.
Żywienie
- Siano – zawsze i dużo.
- Świeże i suszone trawy, zioła (mniszek, babka, krwawnik, koniczyna), liście.
- Warzywa liściaste i korzeniowe w małych ilościach.
- Niewielki dodatek ziaren lub granulatu dla gryzoni roślinożernych.
- Gałązki do gryzienia (wierzba, leszczyna, jabłoń niepryskana).
- Woda zawsze dostępna.
Norniki chętnie robią zapasy – nie zdziw się, jeśli znajdziesz w tunelu „spiżarnię” z sianem i ziołami.
Zdrowie
- Przerośnięte zęby – zęby rosną przez całe życie; potrzebne siano i gałązki.
- Problemy trawienne – przy nagłej zmianie diety lub zbyt dużej ilości warzyw.
- Przegrzanie – unikaj ciepłych, nasłonecznionych miejsc.
- Walki – przy łączeniu obcych lub gdy dorosłe młode zostają z rodzicami.
Najczęstsze błędy
- Za płytkie podłoże – nornik nie może kopać.
- Za mało siana.
- Dieta „chomikowa” z dużą ilością ziaren.
- Rozmnażanie w bliskim pokrewieństwie.
- Trzymanie dorosłych młodych z rodzicami zbyt długo.
Masz pytania o norniki albo chcesz zapytać o młode z naszej hodowli? Napisz do nas.